Podstawy rozwoju kurortu stworzono nieco wcześniej poprzez odwierty źródeł mineralnych w 1904 r. – Prinzensprudel i Charlottensprudel (Książęcego i Karoliny), noszących dzisiaj nazwy Wielkiej Pieniawy i Józefa oraz budowę nowego Domu Zdrojowego w 1906 r. Należało teraz dokupić teren pod rozwój kurortu, założyć park zdrojowy, zachęcić do budowy prywatnych hoteli i pensjonatów, wybudować infrastrukturę miejską: elektryczność, drogi i ulice, ścieżki spacerowe, kort tenisowy i kąpielisko. Konieczna była budowa kościołów, katolickiego i ewangelickiego, cmentarzy dla obu wyznań. thumb|left|200px|Pijalnia w Parku Zdrojowym Przeprowadzono gruntowne analizy składu wody mineralnej z nowo odkrytych zdrojów, komisje lekarskie określiły specjalizację uzdrowiska. Szeroko zakrojona kampania reklamowa wypromowała uzdrowisko w Niemczech i zagranicą. Hasło „Polanica leczy serce” stało się wkrótce powszechnie znane. W 1908 r. napełniono pierwsze butelki wody mineralnej opatrzone etykietą z czerwonym serduszkiem w nowej rozlewni i wysłano do hoteli i restauracji w całym kraju. W 1909 r. nastąpiło otwarcie sanatorium zajmującego się leczeniem pacjentów chorych na serce, w 1911 r. zbudowano nową pijalnię z halą spacerową, w 1925 r. otwarto nowy teatr zdrojowy.