Zapiszmy je w postaci, w której fazę pary i cieczy oznaczono kolejno i
W pierwszym przybliżeniu należy przyjąć, że objętość molowa pary jest dużo większa od molowej objętości cieczy, co jest spełnione w temperaturach odległych od temperatury krytycznej:
Następnie parę należy przybliżyć modelem gazu doskonałego, którego równanie stanu ma postać:
gdzie: – stała gazowa.
Po podstawieniu i rozdzieleniu zmiennych otrzymujemy postać:
Równanie należy scałkować obustronnie w pewnym przedziale ciśnień i temperatur Należy założyć, że w tym przedziale temperatur molowa entalpia parowania jest w przybliżeniu stała (nie zależy od temperatury). Otrzymujemy:
Równanie wygodnie zapisać w postaci ogólnej funkcji ciśnienia względem temperatury względem pewnego układu odniesienia, którym może być ciśnienie standardowe i temperatura wrzenia pod ciśnieniem standardowym Po podstawieniu i uporządkowaniu otrzymujemy zależność logarytmu naturalnego ciśnienia par nad cieczą względem stanu standardowego od odwrotności temperatury: