W 1989 w Salihorsku zostało utworzone niezależne stowarzyszenie "Sojusz Pracy". Następnie zaczęto aktywnie organizować komitety robotnicze. Pracownicy przedstawili swoje wymagania dotyczące zmian politycznych i gospodarczych: wzrost pensji, poprawę warunków pracy, zniesienie monopolu w życiu politycznym.
W tym czasie w firmie "Biełaruśkalij" płace były bardzo niskie. Górnicy ciężko pracując zarabiali mniej niż pracownicy innych przedsiębiorstw w mieście. Dzień roboczy górników często przedłużał się do 11 godzin, ponieważ nie brało się pod uwagę czasu potrzebnego, by zejść do kopalni i dostarczyć pracowników do miejsca pracy i z powrotem. Na dodatek, kierownictwa nie interesowały problemy robotników, w tym najważniejszy - zapewnienie bezpieczeństwa pracy.
W 1990 roku górnicy w Salihorsku dojrzali do zjednoczenia się w jedną organizację - pierwszy niezależny związek zawodowy zgromadził około 400 osób. 6 października 1991 pierwszym przewodniczącym Niezależnego Związku Zawodowego Górników Białorusi został Ivan Jurhiewicz.