Pocałuj mnie, głuptasie () – amerykańska komedia romantyczna z 1964 roku w reżyserii Billy’ego Wildera.
Obsada Ray Walston jako Orville J. Spooner Felicia Farr jako Zelda Spooner Cliff Osmond jako Barney Millsap Dean Martin jako Dino Martini Kim Novak jako Polly „Lufa" Barbara Pepper jako Duża Berta
Opis Orville Spooner i Barney Millsap są amatorskimi kompozytorami z małego miasteczka Climax. Barney pracuje jako mechanik samochodowy, Orville udziela lekcji gry na pianinie. Oboje marzą o karierze, zwłaszcza Barney. Orville'a bardziej od muzyki interesuje jego piękna żona, Zelda, o którą jest nieustannie zazdrosny. I wtedy muzycy dostają swoją szansę - w stacji benzynowej Barneya zatrzymuje się popularny piosenkarz, Dino Martini. Chociaż nie jest zainteresowany muzykami-amatorami, to Barney knuje intrygę i celowo psuje samochód Dina, tak, że ten musi się zatrzymać na noc u Spoonera. Ku zgrozie Orville'a, Dino okazuje się być nimfomanem i chce spędzić noc z Zeldą, której akurat nie ma w domu. Barney wymyśla plan, by Orville pokłócił się ze swoją żoną, by ta na jedną noc nie była w domu, a on sprowadzi z podmiejskiego baru „Pępek” kelnerkę, która będzie udawać żonę Orville'a dla Dina. Plan, nie bez przeszkód, dochodzi do skutku.