Po II wojnie światowej organizował Spółdzielnię Przemysłu Mięsnego w Warszawie (był jej prezesem). 17 grudnia 1946 został wybrany prezesem Związku Izb Rzemieślniczych RP – funkcję tę pełnił do przejścia na emeryturę w 1972. W wyborach z 19 stycznia 1947 kandydował z listy Stronnictwa Pracy w okręgu WarszawaPo Naradzie Gospodarczej w Warszawie, „Ilustrowany Kurier Polski”, nr 244, 18 grudnia 1946, s. 1; Kandydaci Stronnictwa Pracy na posłów do Sejmu Ustawodawczego, tamże, nr 3/1947, s. 5, jednak po zdobyciu mandatu pozostał posłem bezpartyjnymKandydaturę Sadłowskiego wystawił Komitet Wyborczy Bezpartyjnego Rzemiosła, Handlu i Drobnej Wytwórczości, zob. Waldemar Bujak, Historia Stronnictwa. Pracy 1937–1946–1950, Warszawa 1988, s. 200; Przedstawiciele inicjatywy prywatnej na pierwszych miejscach list SP, „Ilustrowany Kurier Polski”, nr 351, 25 grudnia 1946, s. 17. W 1947 został przewodniczącym Związku Izb Rzemieślniczych – funkcję sprawował do 1972. Był także prezesem Rzemieślniczej Spółdzielni Specjalistycznej Elektryków w Warszawie„Życie Warszawy”, nr 226 z 21 września 1974, s. 11 (nekrolog), członkiem Prezydium Komitetu Drobnej Wytwórczości„Życie Warszawy”, nr 222 z 17 września 1974, s. 9 (nekrolog), a także współtwórcą Muzeum Rzemiosł Artystycznych i Precyzyjnych w stolicy„Życie Warszawy”, nr 231 z 27 września 1974, s.