Kluczowym argumentem przeciwko karaniu sędziów miał być fakt, że ulegali oni naciskom ze strony funkcjonariuszy MBP, oraz szeregiem zewnętrznych przyczyn, który sprawił, iż „ludzi zdolnych (przynajmniej w ich większości) do roli sędziów ściągał na ich nieszczęście w dół i czynił autorami nieszczęśliwych wyroków”. Ponadto w swoim raporcie bronił sędziowskiej niezawisłości, którą przez całe życie uznawał za nienaruszalny składnik dobrze pojętego konstytucyjnego państwa prawa. Do czasu publikacji raport nie był publicznie dostępny, pierwszy raz został opublikowany w 1979 na łamach emigracyjnych Zeszytów Historycznych (Memoriał dr. Mieczysława Szerera, ZH 1979, nr 49, s. 71–160).
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej jako sędzia Sądu NajwyższegoM.P.54.103.1340 z 1954 (1954)
Publikacje Głównym problemem, który poruszał w wielu publikacjach, były gwarancje praw obywatelskich i zagadnienia praworządności w odniesieniu do niezawisłości sędziowskiej.