thumb|Drut kolczasty; zwój z czterema końcami thumb|Drut kolczasty i ostrzowy thumb|Pierwszy drut kolczasty Gliddena w w DeKalb, Illinois Drut kolczasty – liniowy element konstrukcyjny zapór (zasieków przeciwpiechotnych) i ogrodzeń (płotów). Wykonywany jest w postaci dwóch (rzadziej trzech) skręconych spiralnie drutów stalowych (nośnych, właściwych). Na nich w odstępach nawinięte są w sposób uniemożliwiający przesuwanie wzdłuż i obracanie wokół drutu nośnego, krótkie odcinki drutu (zwoje) o wystających, ostro ściętych końcach długości kilkunastu milimetrów. Właściwości drutu kolczastego opisują: grubość drutów nośnych, odległość pomiędzy zwojami kolców i liczba wystających końców w zwoju (2 lub 4).
Pomysł pochodzi z roku 1865. Francuski wynalazca Louis Jannin użył też jako pierwszy określenia drut kolczasty (). Pierwszym natomiast, kto wynalazek opatentował, był Amerykanin Joseph F. Glidden w 1874 roku.
Glidden otrzymał swój drugi patent (nr 157 124) w listopadzie 1874 roku. Nieco wcześniej przedsiębiorca wszedł w spółkę z Gliddenem o nazwie Barb Fence Company w DeKalb.