Pŏmŏ sa (kor. 범어사) – jeden z najstarszych i najważniejszych klasztorów koreańskich, pierwotnie związany ze szkołą hwaŏm, a obecnie ze szkołą sŏn w tradycji chogye.
Historia klasztoru Klasztor ten został wybudowany w 678 r. przez założyciela szkoły hwaŏm, mistrza Ŭisanga, podczas panowania króla Silli Munmu (pan. 661–681)Według podań, w czasie jednej z inwazji japońskich na Koreę, król Munmu miał sen, w którym zobaczył Ŭisanga śpiewającego sutry przez 7 dni, a następnie budującego klasztor. Zlecił więc budowę mistrzowi i ziemia pomogła zwyciężyć Japończyków.
W czasie swojego największego rozwoju w okresie panowania dynastii Koryŏ był dużo większy niż obecnie. Przebywało w nim ponad 1000 mnichów, miał ponad 360 pomieszczeń. Był to wielki ośrodek nauczania w tradycji szkoły hwaŏm.
W 1592 r. podczas kolejnej inwazji japońskiej, klasztor został doszczętnie spalony. Został zrekonstruowany w 1602 r., jednak wkrótce spłonął ponownie od przypadkowo zaprószonego ognia. Został ponownie odbudowany w 1613 r. Z tego okresu pochodzą gmach główny – Taeungjŏn (Skarb Narodowy nr 434) oraz frontowa brama – Iljumun.