Senat sądził prezydenta i ministrów oskarżonych o przestępstwo przez Izbę Deputowanych i wyrażał zgodę na rozwiązanie przez prezydenta Izby Deputowanych przed końcem kadencji.
Obie izby miały stanowisko równorzędne – każda ustawa musiała być uchwalona zarówno przez Izbę Deputowanych, jak i przez Senat. Łączyły się one także w Zgromadzenie Narodowe, aby wybrać prezydenta albo by dokonać zmian w konstytucji.
Władza wykonawcza Należała do prezydenta i ministrów.
Prezydent- głowa państwa- wybierany na 7 lat przez Zgromadzenie Narodowe bezwzględną większością głosów- kierował polityką wewnętrzną i zagraniczną Republiki- mianował ministrów- przewodniczył Radzie Ministrów- miał prawo do nadzwyczajnego zwoływania izb- miał inicjatywę ustawodawczą- przysługiwało mu weto ustawodawcze (zawieszające do czasu ponownego rozpatrzenia ustawy przez izby)- ogłaszał ustawy- za zgodą Senatu mógł skrócić kadencję Izby Deputowanych- przysługiwało mu prawo łaski- dysponował siłami zbrojnymi- ponosił odpowiedzialność konstytucyjną za zdradę (w stan oskarżenia stawiała go Izba Deputowanych, a sądził Senat)