W czerwcu 1939 pułkownik Rowecki spowodował jego przeniesienie do sztabu organizowanej przez siebie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. W kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku zastępcy szefa sztabu brygady. 20 września, po pierwszej bitwie tomaszowskiej, trafił do niewoli niemieckiej. W oflagu przebywał do zakończenia działań wojennych w Europie.
W czerwcu 1945 został mianowany naczelnikiem Wydziału Wojskowego w Urzędzie Pełnomocnika Rządu RP na Okręg Mazurski (Jakuba Prawina). Sprawował mandat radnego Wojewódzkiej Rady Narodowej na Warmii i Mazurach. Był członkiem Komisji WRN ds. autochtonówLeszek Belzyt, Między Polską a Niemcami: weryfikacja narodowościowa i jej następstwa na Warmii, Mazurach i Powiślu w latach 1945–1960, Toruń 1998, s. 147. Na jesieni 1946 organizował struktury Stronnictwa Pracy na terenie województwa olsztyńskiego, był jego przewodniczącym. W październiku 1949, po objęciu funkcji wojewody olsztyńskiego przez Mieczysława Moczara, został zwolniony z pracy w Urzędzie Wojewódzkim i ze względu na przedwojenną służbę oficerską poddany represjom, m.in. był wielokrotnie przesłuchiwany przez Urząd Bezpieczeństwa jako podejrzany o szpiegostwo.