Jego habilitacja została zatwierdzona w 1936 r. W latach 1931–1932 jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej studiował na uniwersytecie w Berlinie.

Przed wybuchem II wojny światowej został powołany do wojska i brał udział w kampanii wrześniowej jako artylerzysta. Dostał się do niewoli niemieckiej, był jeńcem Oflagu XI B Brunszwik (1939–1940), następnie w latach 1940–1945 przebywał w Oflagu II C Woldenberg.

Po wojnie początkowo pracował jako nauczyciel gimnazjalny w Nowym Mieście Lubawskim, następnie w sierpniu 1945 r. powrócił na Uniwersytet Poznański, gdzie uzyskał docenturę etatową, którą piastował do 1949, pełniąc jednocześnie obowiązki kontraktowego profesora hellenistyki w Uniwersytecie Wrocławskim. W 1958 uzyskał tytuł profesora w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w latach 1961–1962 pełnił tę funkcję w Katedrze Filologii Klasycznej w Lipsku.

W 1967 r. został członkiem korespondentem, a w 1976 r. członkiem rzeczywistym PAN.

Od 30 sierpnia 1932 był mężem Jadwigi z Licznerskich(1907–1990).

Został pochowany 7 maja 1997 na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu (pole 45, kwatera 3-6-40).