Plan regulacji urbanistycznej Bielska – plan regulacyjny opracowany przez Maksa Fabianiego, słoweńsko-włoskiego architekta i urbanistę, w latach 1898–1899 na zlecenie Rady Miejskiej Bielska (dzisiejsze Bielsko-Biała). Wyznaczył on kierunki rozwoju przestrzennego miasta w XX wieku, zakładając jednocześnie znaczne zmiany w istniejącym układzie przestrzennym (np. rozdzielenie stref zabudowy) i komunikacyjnym (m.in. budowa obwodnic czy "prostowanie krzywizn"). Część założeń planu została zrealizowana dopiero w okresie międzywojennym lub nawet po II wojnie światowej, część też nigdy nie doczekała się realizacji.
Historia Rozbudowa przemysłu pociągnęła za sobą wzmożoną urbanizację Bielska. Po otwarciu w 1890 nowego dworca kolejowego, położonego na północnych obrzeżach miasta, zaczęło się w tym kierunku rozrastać Dolne Przedmieście, obejmujące dotąd obszar nad skanalizowanym w 1860 potokiem Niper. Zaczęły powstawać liczne szkoły, gmachy użyteczności publicznej, kamienice mieszczańskie, wille najbogatszych przemysłowców, nowe obiekty sakralne, a polna droga wiodąca w kierunku nowego dworca stała się reprezentacyjną aleją.