rozejm również można uznać za sukces Polski, zwłaszcza w aspekcie podpisanego w Radnot (6 grudnia 1656) – układu sojuszniczego pomiędzy Szwecją, Siedmiogrodem, Brandenburgią, Chmielnickim i księciem Bogusławem Radziwiłłem.
Postanowienia Komisarze polscy z Janem Kazimierzem Krasińskim na czele zgodzili się na elekcję cara Aleksego jeszcze za życia Jana Kazimierza i koronację na króla po jego śmierci obie strony porozumiały się co do wspólnej walki ze Szwecją i Rosja nasiliła swoje działania przeciwko niej w Inflantach. roszczenia terytorialne cara pozostały nierozstrzygnięte,
Skutki Rozejm niemieżski, nie rozstrzygając zasadniczego sporu terytorialnego i terytorialnych żądań Moskwy, był nietrwały, ale pozwolił stronie polskiej od wiosny 1656 do jesieni 1658 roku na skupienie się na walce ze Szwedami, aż do czasu wyparcia ich w większości z Polski. Jesienią 1658 r., po unii hadziackiej Carstwo Rosyjskie wznowiło działania wojenne wobec Rzeczypospolitej. Bibliografia Ludwik Kubala, Szkice Historyczne 5 Wojna Brandenburska i najazd Rakoczego w roku 1656-1657 rozdz. II Traktat wileński - sukcesja moskiewska
Kategoria:Niemież Niemieżyski Kategoria:Traktaty międzynarodowe Carstwa Rosyjskiego Kategoria:Wojna polsko-rosyjska (1654–1667) Kategoria:Wydarzenia 1656