Oprócz oryginalnego zwiastuna, około 111 metrów fragmentów w formacie 35 mm znajdujących się w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych, innych ocalałych fragmentów w dwóch prywatnych kolekcjach i ośmiu minut materiału z odrzuconej animacji O’Briena w formacie 35 mm.
W 1992 roku niemal kompletna 35-milimetrowa zagraniczna kopia Zaginionego świata, wykonana z zniszczonego zagranicznego negatywu, została odkryta w Filmovy Archiv w Pradze. Projekt rekonstrukcji został rozpoczęty przez George Eastmana Museum pod kierownictwem Eda Stratmanna oraz zebrano ponad 80 tys. dolarów od dobroczyńców na pokrycie kosztów przedsięwzięcia. W 1997 roku George Eastman Museum zaprezentowało rekonstrukcję filmu, który teraz liczył ponad 87% oryginalnej taśmy.
W 2000 roku powstała kolejna rekonstrukcja, w której wykorzystano negatyw głównie z kamery znajdującej się po prawej stronie. W latach 20. XX wieku, aby ograniczyć zużycie podczas tworzenia wielu setek kopii do krajowej i światowej dystrybucji, wykonano dwa negatywy filmowe. Jeden aparat był ustawiony w głównej pozycji, a drugi nieco na bok. Kamery były ustawione obok siebie, aby jednocześnie rejestrować akcję filmu. Produkt jednej kamery był poświęcony jako "krajowy" negatyw, a drugi był "zagraniczny".