Traktatem z Verdun wprowadził Ludwik swoje państwo na arenę historii Europy jako niezależne królestwo.

Nazwa pojawiła się jednak później, dokładnie w roku 920, gdy Karol III Prostak i Henryk I Ptasznik zawarli układ w Bonn.

Inaczej niż zromanizowane państwo zachodnich Franków, państwo wschodniofrankijskie – w większości położone poza dawnymi granicami Imperium Romanum – kształtowane było przez świadomość plemienną. Pozostało to istotną cechą historii Niemiec.

Regnum Teutonicorum Od X wieku państwo wschodniofrankijskie określano również jako Królestwo Niemieckie – (państwo Niemców). Określenie to utrwaliło się ostatecznie dopiero w wieku XI, jednak nie było to państwo jednolite. Obejmowało swoim zasięgiem Turyngię, Lotaryngię, Fryzję, Frankonię, Saksonię, Szwabię i Bawarię.

Królowie państwa wschodniofrankijskiego Ludwik II Niemiecki – 805/806–876, król od 833 Ludwik III Młodszy – 835–882, król 876–882 we Frankonii, Saksonii i Turyngii, od 880 w Bawarii Karloman – ok.