thumb|DB-3 DB-3 (ros. ДБ-3) – radziecki średni samolot bombowy dalekiego zasięgu opracowany w połowie lat 30. XX wieku w biurze konstrukcyjnym Iljuszyna. Oznaczenie jest skrótem słów Dalnyj Bombardirowszczik – bombowiec dalekiego zasięgu, z liczbą porządkową. Produkowany w latach 1937–1941, był podstawowym bombowcem radzieckiego lotnictwa dalekiego zasięgu do początkowego okresu walk na froncie wschodnim II wojny światowej. Używany też w roli bombowca frontowego oraz w wersji morskiego samolotu torpedowego. Oprócz lotnictwa ZSRR, w małej liczbie użytkowany przez Chiny i Finlandię. Jego rozwinięciem był bombowiec DB-3F (późniejszy Ił-4).
Historia Początki konstrukcji DB-3 sięgają 1933 roku, kiedy w ZSRR zdecydowano o skonstruowaniu własnego szybkiego bombowca, który dzięki wysokiej prędkości miał unikać samolotów myśliwskich przeciwnika, na wzór amerykańskiego Martin 139. Prace nad takim samolotem, które doprowadziły następnie do powstania lekkiego bombowca bliskiego zasięgu SB o konstrukcji metalowej, zlecono biuru konstrukcyjnemu Tupolewa. Na wypadek niepowodzenia, władze zleciły podjęcie prac nad bombowcem bliskiego zasięgu BB-2, lecz o mieszanej konstrukcji, także Centralnemu Biuru Konstrukcyjnemu (CKB, ros. ЦКБ) przy moskiewskim zakładzie lotniczym nr 39, kierowanemu przez Siergieja Iljuszyna.