Służba System został przyjęty na uzbrojenie Armii Radzieckiej w 1976 roku. Pluton z czterech wyrzutni, w tym jednej 9A35 z radionamiernikiem i trzema 9A34, wchodził etatowo w skład baterii artyleryjsko-rakietowej dywizjonu przeciwlotniczego pułku zmotoryzowanego lub pancernego. Miały uzupełniać w baterii bardziej zaawansowane kompleksy 2K22 Tunguska, służąc do zwalczania celów w warunkach widoczności.
System był również przedmiotem eksportu do państw Układu Warszawskiego (Polski, Czechosłowacji, Bułgarii, Węgier) i zaprzyjaźnionych, w tym do Afganistanu, Algierii, Angoli, Indii, Jordanii, Iraku, Korei Północnej, Kuby, Libii, Syrii i Jugosławii. Wyrzutnie te były następnie używane również przez państwa powstałe po rozpadzie ZSRR i Jugosławii. System używany był bojowo m.in. w wojnach na Bliskim Wschodzie i w Afryce.
W Wojsku Polskim zestawy Strzała-10M używane były w niewiekiej liczbie od 1982 roku. Do 1988 roku zakupiono cztery zestawy (według innych danych, były to Strzała-10SW).
Przypisy
Bibliografia A. Szyrokorad, "Strieła" swoju cel nie upustit, w: Modelist-konstruktor nr 9/1999, s. 27-29.
Kategoria:Radzieckie samobieżne rakietowe zestawy przeciwlotnicze