Marceli Jan Faska (ur. 10 października 1928 w Kurytybie, zm. 26 października 2005 w Katowicach) – polski inżynier leśnictwa, poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji (1976–1985), zaprzysiężony tłumacz sądowy języka portugalskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie polskich emigrantów ze Śląska, jego ojcem był powstaniec śląski Jan, a matką Maria. W 1939 przybył do Polski, a w czasie II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim. Od 1942 do 1945 był w Armii Ludowej na terenach Podkarpacia i Małopolski. Po wojnie osiadł w Chorzowie. Ukończył tam gimnazjum i liceum ogólnokształcące, a także odbył służbę wojskową. W 1953 ukończył studia z dziedziny leśnictwa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1953 do 1958 zatrudniony był w Biurze Planów Regionalnych Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego w Katowicach jako kolejno projektant zieleni i starszy ekonomista. W latach 1958–1961 pełnił funkcję kierownika działu Zieleni Śląskiej w Komitecie Budowy Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie. Pracował później jako dyrektor Zakładów Naukowo-Badawczych Ochrony Środowiska Narodowego „Poltogor”.