Raciborzyce, Raciborowice – domniemana boczna linia Gryfitów, panująca na przełomie XII i XIII wieku w ziemi sławieńsko-słupskiej.
Dzieje ziemi sławieńskiej i słupskiej z końca XII i początku XIII wieku pozostają nieznane współczesnej historii. Pewnymi faktami są jedynie zajęcie tych ziem przez króla duńskiego Waldemara w 1223/1224, a następnie kilka lat później przez Świętopełka gdańskiego. Nieliczne materiały źródłowe dotyczące tego okresu są ubogie i zazwyczaj mało wiarygodne. Znane dokumenty zawierają kolejno: wzmiankę z 1186 o Warcisławie Zlauinie (Sławieńskim) przy czynności prawnej Bogusława I na rzecz cystersów kołbackich, pochodzące z początku XIII wieku nadanie na rzecz joannitów ze Sławna uczynione przez nieznanych Bogusława i jego siostrę Dobrosławę ze Sławna, obecność pani ze Sławna jako świadka czynności prawnych księżnej dymińskiej Ingardy w 1219, nadanie joannitom wsi Bantow koło Darłowa w 1223 przez Racibora tytułowanego princeps dictus terre Slaunensis, ponowna obecność pani ze Sławna w układach z królem duńskim Waldemarem w 1223/1224, potwierdzenie w 1238 przez papieża Grzegorza IX posiadłości domu joannitów w Sławnie i wsiach Mogilno oraz Gościno, poczynionych przez Racibora i jego syna Bogusława.