Jako dowód na pokrewieństwo książąt sławieńskich z Gryfitami może służyć oświadczenie Barnima I i Warcisława III przed podjęciem wyprawy zbrojnej na ziemie słupską i sławieńską w 1253, w którym określali te ziemie jako część swojego dominium, które zamierzają odzyskać. Pochodzące z około 1236 oświadczenie Świętopełka mówi, że do ziemi słupskiej zaprosili go zbuntowani możni tej ziemi, co może być jednak dowodem na nieistnienie odrębnej dynastii książąt sławieńskich.
Według hipotezy przedstawionej przez prof. Edwarda Rymara ziemia sławieńska i słupska po śmierci Bogusława I w okresie 1187–1194 przeszła pod panowanie książąt wielkopolskich, a panią ze Sławna była córka Bogusława, Dobrosława, która miała otrzymać te ziemie w posag. Następnie w 1205 obszar ten miał zostać zajęty podczas wyprawy Waldemara duńskiego, od którego pani ze Sławna domagała się w 1223/1224 jego zwrotu. Hipoteza ta nie wyjaśnia jednak problemu (nie)istnienia księcia Racibora II.
Hipotetyczna tablica genealogiczna Raciborzyców może przedstawiać się następująco: Racibor I, książę pomorski (1135–1155 lub 1156) Bogusław III Racibor II Dobrosława
Część historyków wywodzi natomiast Raciborzyców od Racibora, syna księcia pomorskiego Bogusława I: Racibor Bogusławowic Bogusław III Racibor II Dobrosława
Bibliografia Rymar E., Rodowód książąt pomorskich, Szczecin 2005, ISBN 83-87879-50-9, ss. 199-217.
Kategoria:Gryfici