Ignacy Lachnicki (ur. 1755, zm. ok. 1830) – polski pisarz społeczny, tłumacz, filozof, stolnik, łowczy Wiłkomierza od 1790, pułkownik wojska litewskiego, radca stanu i członek Warszawskiego Królewskiego Towarzystwa Rolniczego.
Życiorys Syn Stanisława Józefa Lachnickiego, skarbnika Wiłkomierza i Rozalii Bohusz. Jego brat Antoni Lachnicki (1756–1819) był członkiem Rady Narodowej i prezydentem Wilna. Stryj Ignacego Emanuela Lachnickiego.
W roku 1772 uzyskał stopień doktora filozofii na Akademii Wileńskiej, a następnie wstąpił do wojska. W ten sposób dotarł na dwór hetmana wielkiego litewskiego Michała Kazimierza Ogińskiego w Słonimiu. Wkrótce stał się jego zaufanym sekretarzem do spraw politycznych i marszałkiem dworu. Prawdopodobnie (według relacji współczesnych) miał być autorem kilku dzieł literackich przypisywanych Ogińskiemu. W roku 1776 otrzymał stopień chorążego wojsk litewskich, 4 lata później już majorem, by w roku 1789 awansować do rangi pułkownika. Wkrótce potem podał do dymisji, opuścił dwór Ogińskiego. Osiadł na dobrach uzyskanych dzięki hojności swego mecenasa (majątki: Hrajno, Zarubicze i część Telechan). Od roku 1790 piastował funkcję łowczego wiłkomierskiego, a 3 lata później był także tamtejszym stolnikiem.