Po powrocie do kraju został dowódcą 3 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (od lipca 1962 3 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju). We wrześniu 1961 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. Od grudnia 1967 do czerwca 1972 był zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych do spraw szkolenia, a następnie od czerwca 1972 do sierpnia 1976 był Inspektorem ds. Bezpieczeństwa Lotów w MON. W latach 1976–1983 piastował funkcję dowódcy Wojsk Lotniczych (zastąpił na stanowisku dowódcy gen. dyw. pil. Henryka Michałowskiego). Na stanowisku dowódcy Wojsk Lotniczych wdrożył nowy system dowodzenia lotnictwem frontowym. W październiku 1976 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała dywizji. Nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek.
W latach 1981–1983 był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. Od maja 1983 pozostawał w dyspozycji MON, a na podstawie rozkazu personalnego MON z 20 września 1984 został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 3 grudnia 1984.
Był członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Poznaniu, delegat na VIII (1980) i IX (1981) Zjazd PZPR. W latach 1981–1986 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR.