Budowa Rozpisane w 92 taktach preludium ma charakter improwizacji o melodyce figuracji towarzyszącej. Bywa określane jako nokturn. Utwór utrzymany jest w metrum parzystym alla breve. Różni się on od preludiów wydanych jako op. 28. Zdaniem Mieczysława Tomaszewskiego „utwór jest jedną wielką modulacją” (cis-moll–h-moll–A-dur–fis-moll–D-dur–E-dur–e-moll–B-dur–Ges-dur–Es-dur–As-dur–es-moll–F-dur–A-dur–F-dur–H-dur–cis-moll). Pod koniec utworu eksponowane są, z użyciem pedału, brzmienia alikwotopodobne. Wedle kwestionowanej opinii Ludwika Bronarskiego preludium oparte zostało na skali frygijskiej.
Według Jarosława Iwaszkiewicza „choroba Chopina musiała się (...) odbić na niektórych jego utworach, nadając im (...) kruchość i łamliwość”, jako przykład podając op. 45. Zdaniem Jeana-Jacques’a Eigeldingera na powstanie utworu miało wpływ malarstwo Eugène’a Delacroix.
Nagrania Preludium op. 45 nagrali m.in. Raul Koczalski (1929), Alfred Cortot (1949), Bella Dawidowicz (po 1950), Bolesław Woytowicz (ok. 1960), Władimir Aszkenazi (ok. 1965) i Arturo Benedetti Michelangeli (1972).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Preludium cis-moll op. 45 w serwisie mUltimate Chopin
Kategoria:Preludia Fryderyka Chopina