Podkreśla to dr Adolf Warschauer (1855–1930) historiograf i archiwista niemiecki, w swej pracy Geschichte des Grätzer Bieres.
Rozwój piwowarstwa grodziskiego thumb|Nieistniejący już Browar Bibrowicza na Starym Rynku Już w XVIII wieku browary grodziskie wyparły z Wielkopolski import piw z innych rejonów, wszczynając ekspansję – szczególnie na tereny Brandenburgii, Prus i Śląska. Piwo grodziskie upodobali sobie w tym czasie nie tylko Polacy, ale i mieszkańcy hanzeatyckiej Lubeki, Bremy, Królewca i Gdańska.
W listopadzie 1837 roku, dwaj przemysłowcy Karl Bähnisch i Wilhelm Klosse oddzielają się od starego cechu i zakładają własny browar. Stary cech dzierżawił wcześniej browar klasztorny, jednak wobec konkurencji browaru Bähnischa i Klossego, odstępują w 1839 roku od dzierżawy. Powstaje również „Nowy Cech” piwowarów.
W 1843 istniały już dwa duże dobrze prosperujące browary, a w październiku 1843 roku uruchomiono nowy browar przy Nowym Rynku. Browar ten czerpał wodę do produkcji piwa już z własnej studni, oraz warzył piwo nie używając słodu pszennego, lecz tylko jęczmiennego.