W carskiej służbie wojskowej pozostawał do października 1917, służąc w jednostkach liniowych i szpitalach.
Na początku 1918 został naczelnym lekarzem I Korpusu Polskiego w Rosji w stopniu pułkownika.
18 grudnia 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego, w stopniu pułkownika, przydzielony do Ministerstwa Spraw Wojskowych i wyznaczony na stanowisko szefa Departamentu Sanitarnego. Organizator wojskowej Służby Zdrowia. 27 grudnia 1918, na własną prośbę, został zwolniony z Wojska Polskiego w stopniu generała majoraDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 z 12 stycznia 1919 r. s. 49.. Od 27 marca 1919 przysługiwał mu tytuł generała podporucznika lekarzaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 37 z 3 kwietnia 1919 roku, poz. 1198.
26 stycznia 1919, w wyborach parlamentarnych uzyskał mandat poselski z listy bezpartyjnej, ogólnonarodowej w Okręgu XV (powiaty: grójecki, błoński i lewy brzeg warszawskiego)Monitor Polski nr 24 z 30 stycznia 1919 roku, s. 1.. W Sejmie Ustawodawczym został członkiem Komisji Wojskowej i referentem Komisji Zdrowia Publicznego oraz członkiem koła poselskiego „Związek Sejmowy Ludowo Narodowy”, którego przewodniczącym był Wojciech Korfanty. 22 lutego 1920 w Warszawie zginął w wypadku samochodowym. Pochowany w Lublinie.