wartości k), która rządzi relacjami pomiędzy ośrodkami. ośrodki centralne wyższego rzędu posiadają wszystkie funkcje ośrodków niższego rzędu; celem pokazania przestrzennego regularnego uporządkowania systemu ośrodków.
Założenia upraszczające ludność rozmieszczona jest w sposób równomierny, a jej siła nabywcza jest wszędzie taka sama; dobra centralnie są nabywane w najbliższym ośrodku centralnym; cały obszar obsługiwany jest przez ośrodki centralne; koszty transportu są jednakowe we wszystkich kierunkach, a konsumenci podróżują do ośrodków centralnych najkrótszą drogą; żaden ośrodek centralny nie osiąga zysków nadzwyczajnych.
Spełnienie tych założeń powoduje, że obszary obsługi ośrodków centralnych przyjmują postać heksagonów, przy czym ich powierzchnia jest różna dla różnych szczebli hierarchii (patrz rys.).
Zastosowanie Teoria ośrodków centralnych była narzędziem planowania na Polderze Północno-Wschodnim w Holandii. Najlepiej teoria ta sprawdza się w regionach rolniczych o charakterze równinnym. Nie da się nią wyjaśnić rozmieszczenia i wielkości miast przemysłowych, turystycznych czy portowych.