Stanisław Gross (ur. 25 kwietnia 1903 w Warszawie, zm. 29 października 1976 tamże) – polski adwokat i działacz socjalistyczny, poseł do Krajowej Rady Narodowej (1945–1947) i Sejmu Ustawodawczego (1947–1952).
Życiorys thumb|240px|Grób Stanisława Grossa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Uczył się w gimnazjach R. Kowalskiego i M. Kreczmara w Warszawie, gdzie w 1921 zdał maturę. Walczył jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1921–1928 pracował w Banku Zachodnim w Warszawie w charakterze korespondenta. Od 1925 do 1931 odbył aplikacje: sędziowską i adwokacką. W latach 30. prowadził własną kancelarię przy ul. Chmielnej.
W grudniu 1939 opuścił Warszawę i udał się najpierw do Białegostoku, a później do Dagestanu, gdzie pracował jako drwal i buchalter. Od marca 1942 był mężem zaufania w placówce opieki społecznej ambasady RP. Od 1943 do 1944 ponownie zatrudniony jako buchalter (w Samarkandzie), zgłosił się do Ludowego Wojska Polskiego. W 1951 uzyskał nominację na sędziego Sądu Najwyższego (do 1972). Od 1962 do 1968 przewodniczył Wydziałowi Izby Cywilnej Sądu Najwyższego.