30 maja 1938 roku kapituła katedralna podjęła decyzję o utworzeniu nowej placówki duszpasterskiej (lokalię). Erygowano ją 1 września tego samego roku, wydzielając ją obszar z parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny oraz parafii śś. Apostołów Piotra i Pawła. Z pierwszej z tych wspólnot do nowej lokalii przeszło ponad 2,7 tys. wiernych, a z drugiej niespełna 3 tys. Duszpasterstwo powierzono ks. kanonikowi Karolowi Skupinowi, któremu do pomocy przydzielono dwóch wikariuszy: ks. Jana Klyczkę i ks. Edwarda Twardzika. Kancelaria parafialna mieściła się wówczas w budynku kurii.
Projekt budowlany nie przewidywał, by katedra pełniła funkcję kościoła parafialnego. To zadanie miała pełnić osobna kaplica, w których miały odbywać się obrzędy ściśle związane w życiem parafii, jak pogrzeby czy śluby. Miała ona być po wschodniej stronie katedry, w miejscu późniejszego budynku mieszczącego m.in. kancelarię parafialną.
3 czerwca 1947 roku oficjalnie wznowiono podjęto prace budowalne nad katedrą, którą kierował ks. Rudolf Adamczyk. W latach 50., kiedy to z diecezji wysiedlono biskupów i uwięziono ks. Adamczyka, kierownictwo budowy przyjął narzucony przez władze komunistyczne wikariusz kapitulny ks. Jan Piskorz.