W latach 1930–1961 redagował w sumie dwanaście z reguły krótko istniejących gazet, które były często zamykane ze względu na wyrażane przez niego na ich łamach bezkompromisowe opinie dotyczące m.in. wolności słowa. W latach 1947–1948 zasiadał w irackim parlamencie, zrezygnował jednak ze swojego mandatu w proteście przeciwko postanowieniom traktatu brytyjsko-irackiego z 1948 roku. W trakcie protestów przeciwko traktatowi (znanych jako Al-Wasba – „Zryw”) zginął jego brat, któremu poświęcił jeden ze swoich najbardziej znanych wierszy, Mój brat Dżafar. W tym okresie zaczął być coraz bardziej kojarzony z iracką lewicą i wziął udział w Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu w 1948. Po tym, jak premier Nuri as-Sa’id wprowadził stan wojenny, napisał niektóre z najważniejszych ze swoich poezji politycznych, takie jak Głodujący, Upadek, ciemność i Ciężkie jak żelazo.