Twórczość Al-Dżawahiri od najmłodszych lat studiował klasyczną poezję arabską, przy czym do jego ulubionych poetów mieli należeć Al-Buhturi i Al-Mutanabbi. Ze współczesnych pisarzy najbardziej wpłynęli na niego arabscy poeci neoklasyczni, tacy jak Szauki, Hafiz, Badawi al-Dżabal i Ar-Rusafi. Jego twórczość także zaliczana jest do nurtu neoklasycznego i przez całe życie pozostał wierny klasycznemu metrum oraz gatunkom poetyckim, takim jak kasyda. Ten konserwatyzm w zakresie poetyki łączył jednak z postępowymi, lewicowymi poglądami społecznymi. W swojej twórczości „komentował wydarzenia polityczne w kraju i w całym świecie arabskim, tworząc niezwykle patetyczne neoklasycystyczne ody, chętnie czytane przez wielu Arabów”. Wiele z jego utworów po raz pierwszy było prezentowanych w trakcie publicznych recytacji w obecności rozentuzjazmowanych tłumów. Niektóre ze stosowanych przez niego środków poetyckich, jak np. częste powtórzenia, wiąże się z tym publicznym charakterem jego poezji. Pisał także elegie (jest autorem m.in. elegii na śmierć króla Fajsala), poezję bachiczną (chamrijjat) oraz erotyczną, jego realizacje w tym zakresie są jednak uważane za mniej udane. Jego największych osiągnięć upatruje się w poezji politycznej, w której „nie ma sobie równych wśród [arabskich] poetów neoklasycznych”.