Zbiór poprzedzał wstęp programowy, określający zadania nowej prozy, która miała być zrozumiała także dla mniej wykształconego czytelnika, a bawiąc i fascynując powinna przekazywać wiedzę o świecie, przedstawiać aktualne problemy, uczyć postaw obywatelskich i zaszczepiać krytycyzm. Pisarze powinni ożywić współczesny perski, unikając stylizowanego, specjalistycznego i zawiłego języka. Intencje Dżamalzade dobrze ukazuje już pierwsze opowiadanie, Farsi szekar ast (Perski jest słodki), w którym zwykły Irańczyk z prowincji, wtrącony do więzienia z nieznanych mu powodów, próbuje uzyskać informację co do przyczyn swej niedoli od napuszonego ulema oraz wykształconego na zachodzie modernisty. Obaj są jednak dla niego niezrozumiali, pierwszy ze względu na pompatyczne frazy swojego teologicznego arabsko-perskiego, drugi zaś ze względu na używanie dziwnych obcych słów właściwych dla młodego frankofona. „Jest to oryginalna i niezwykle śmieszna historia zawierająca wyśmienite parodie sposobów mówienia po persku przez europocentryczną i religijną elitę”.