W trakcie I wojny światowej walczył w szeregach Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych (BEF) we Francji. Szybko awansował – w sierpniu 1914 roku dowodził brygadą kawalerii, od września dywizją, natomiast w lipcu 1915 roku objął dowództwo I Korpusu Armijnego. W maju 1916 roku stanął na czele Armii Rezerwowej (5 Armii), stając się najmłodszym dowódcą armii w siłach brytyjskich. Tak efektowny przebieg kariery zawdzięczał poparciu gen. Douglasa Haiga, dowódcy BEF. Jednak jego dowodzenie stało się przedmiotem kontrowersji, tym bardziej że nie udało mu się odnieść spektakularnych sukcesów podczas bitwy nad Sommą (1916), zaś na odcinku w bitwie pod Arras (1917), za który odpowiadał, poniósł porażkę. Zupełnym fiaskiem zakończyła się prowadzona przez niego ofensywa w trakcie bitwy pod Passchendaele (lipiec/sierpień 1917), po której reputacja Gougha spadła wyjątkowo nisko, zarówno wśród władz i korpusu oficerskiego, jak też szeregowych żołnierzy. W marcu 1918 roku jego 5 Armii uległa ofensywie niemieckiej w trakcie operacji Michael i została zmuszona do odwrotu. Jakkolwiek Gough nie był wyłącznie odpowiedziany za przełamanie frontu i zręcznie wycofywał swoje jednostki, uniemożliwiając ich całkowite rozbicie, to został pozbawiony dowództwa.