Na rękopisie widnieje napis Concerto par Clemenza pour Clement primo Violino e direttore al theatro viennaGeorge R. Marek – Beethoven, PIW, Warszawa, 1997, s. 400..
Po niepowodzeniu premierowego wykonania koncertu oraz po namowach Muzio Clementiego, Beethoven w 1807 dokonał jego transkrypcji na fortepian i orkiestrę. Beethoven napisał jeszcze kilka kadencji do koncertu w wersji na fortepian i orkiestrę w 1809.
Obydwie wersje koncertu zostały wydane drukiem w sierpniu 1808 w Wiedniu przez Bureau des Arts et d’Industrie. Beethoven dedykował Koncert skrzypcowy swojemu przyjacielowi Stephanowi Breuningowi, natomiast wersję fortepianową dedykował jego żonie – Julie von Breuning.
Części utworu Koncert składa się z trzech części: Allegro ma non troppo (D-dur) Larghetto (G-dur) Rondo. Allegro (D-dur)
Obsada orkiestry skrzypce solo flet 2 oboje 2 klarnety 2 fagoty 2 rogi 2 trąbki kotły sekcja smyczkowa
Koncert skrzypcowy D-dur Ludwiga van Beethovena obok Koncertu skrzypcowego D-dur Johannesa Brahmsa, Koncertu skrzypcowego D-dur Piotra Czajkowskiego oraz Koncertu skrzypcowego e-moll Feliksa Mendelssohna należy do najczęściej wykonywanych koncertów skrzypcowych.
Przypisy