W kościele o wymiarach 28 metrów (długość) na 14 metrów (szerokość) i 12 metrów (wysokość) znajdowało się pięć marmurowych ołtarzy: Matki Boskiej Bolesnej, św. Ignacego Loyoli, św. Jana Nepomucena, św. Wincentego z Ferrary i przybicia Jezusa do krzyża. Po wybudowaniu kościoła proboszcz luterańskiej parafii św. Jakuba Christopf Adolf Ludwig Diegelstaet (Kristiāns Ādolfs Ludvigs Digelštets), zwrócił katolikom należącą do nich kamienną rzeźbę Matki Boskiej Bolesnej, która została ukryta w XVII wieku w kościele luterańskim z obawy przed zniszczeniem przez Szwedów. Proboszcz parafii Jānis Gindels umiejscowił figurę w specjalnie przygotowanej na tę okoliczność niszy w ścianie prezbiterium. Obecnie figura znajduje się w muzeum.
W latach 1806–1820 kościół znajdował się pod jurysdykcją jezuitów, a od 1822 do 1868 – dominikanów. W czasach, gdy proboszczem kościoła był Stefan Kozłowski (okres rządów generała-gubernatora Inflant Suworowa), budynek został przebudowany i powiększony. Zrealizowany w latach 1858–1860 projekt wykonał ryski architekt Johann Felsko.