Dov Levin (ur. 27 stycznia 1925 w Kownie, zm. 3 grudnia 2016 w Jerozolimie העֵד כהיסטוריון: פרידה מדב לוין ) – żydowski historyk specjalizujący się w dziejach Żydów na terenie Europy Wschodniej oraz historii Holocaustu.

Biogram Ukończył gimnnazjum z wykładowym językiem hebrajskim oraz szkołę średnią im. Szolema Alejchema w Kownie. Działał w organizacjach syjonistystycznych, m.in. Ha-Szomer Ha-Cair. Po wejściu na Litwę wojsk niemieckich w 1941 uwięziony w getcie kowieńskimW getcie został zamknięty wraz z ojcem Cwi-Hirszem Lewinem, matką Blumą oraz siostrą bliźniaczką Batią – żadne z nich nie przeżyło okupacji. W getcie walczył w ruchu oporu, z którego uciekł walcząc w żydowskiej partyzantce na Wileńszczyźnie. W 1945 wyjechał do Palestyny. Podjął studia z dziedziny socjologii, historii i ekonomii na Uniwersytecie Hebrajskim. Walczył w wojsku izraelskim (1947–1949, 1956, 1967, 1973). W 1966 był stypendystą Fulbrighta na Uniwersytecie w Chicago. W 1971 uzyskał doktorat za dysertację The Armed Struggle of the Lithuanian Jews Against the Nazis. Od 1988 pełnił obowiązki dyrektora Katedry Historii Mówionej Instytutu Współczesnego Żydostwa Uniwersytetu Hebrajskiego. W 1980 nominowany do Światowej Rady Jad Waszem. Od 2003 był przewodniczącym Izraelskiego Towarzystwa Historii Mówionej.