327.
Dażbóg w źródłach Wspomnienie o Dażbogu zachowało się w glosach do słowiańskiego przekładu kroniki Jana Malali z X lub XI wieku. Pod koniec księgi pierwszej opowiada tam tłumacz, jak po potopie i rozproszeniu ludów panował w Egipcie najpierw Mestrom, po nim Jeremija (Hermes) następnie Feosta (Hefajstos), którego Egipcjanie nazywali bogiem, a następnie w początku księgi drugiej tłumacz interpolował nazwy: Dażbóg i Swaróg prawdopodobnie, by przybliżyć znaczenie słowiańskiemu czytelnikowi: Tekst s-c-s (transliteracja): Po umr-tvii že Feostově, egož i Svaroga naričit' [zam. naričut'] i carstvova Egiptjanom- syn- ego Solnce imenem-, egož- naričjut' Daž'bog-. Solnce že car' syn- Svarogov- eže est' Dažd'bog- bě muž' silen… chotja Svarože otca svoego zakona rassypati. Jakož- reče Omir- tvorec' o nem-, aky Daž'bog- reče obliči Afroditu bludjašču s- Ariem-. Po umertviiž- Daž'bož'i, syna Svarogova, carstvova Egiptjanom…Polskie tłumaczenie: Po śmierci zaś Feostowej (Hefajstosa), jegoż i Swaroga miano, i królował Egipcjanom syn – jego Słońce (Helios) imieniem – jegoż mianują Dażbog. Słońce zaś król, syn Swaroży – co to jest Dażbóg – był mężem silnym… chciał, Swarogu, [on] ojca swojego prawo odrzucić (rozsypać). Jakoż – rzecze Homer-twórca o niem – jak [to] Dażbóg rzecze: (prze)oblecz się w Afrodytę błądzącą z Arijem (Aresem).