thumb|240px|Teatr dnia thumb|left|200px|Dziewczyna ze sztandarem z ok. 1940 Henryk Wiciński (ur. 18 kwietnia 1908 w Łodzi, zm. 22 stycznia 1943 w Krakowie) – polski rzeźbiarz, rysownik, scenograf i poeta, członek KPP.

W 1928 został studentem w pracowni rzeźby u Xawerego Dunikowskiego w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W tej samej pracowni rok później rozpoczęła studia Maria Jarema – jego pierwsza wielka miłość. W 1932 był współzałożycielem Grupy Krakowskiej. Jej członkowie uprawiali sztukę abstrakcyjną lub figuratywną, głównie w duchu ekspresjonistycznym. W 1934 Wiciński został wspólnikiem Józefa Jaremy i to on stworzył nową koncepcję artystyczną Cricot jako teatru plastycznego. Wykonał wiele dekoracji i kostiumów, m.in. do sztuk: Wąż, Orfeusz i Euridika Tytusa Czyżewskiego, Serce panny Agnieszki Józefa Jaremy, Sen Kini Adama Kadena czy Mątwa Witkacego. Dobrze zapowiadającą się przyszłość zatrzymała choroba - gruźlica – efekt niewyleczonego, przewlekłego zapalenia płuc, której pierwsze objawy pojawiły się w 1933. W 1935 za wstawiennictwem krakowskiego Związku Plastyków Czerwony Krzyż przyznał Wicińskiemu zapomogę finansową pozwalającą mu leczyć się w Zakopanem. W sanatoriach spędził następne dwa i pół roku m.in. w Zakopanem. W 1938 po rozpadzie Grupy Krakowskiej zamieszkał w Łodzi.