Leo zyskał również wielką sławę jako kompozytor muzyki religijnej, zwłaszcza oratoriów. Był także cenionym nauczycielem. W latach 1734–1737 nauczał jako vicemaestro w Conservatorio Santa Maria Della Pieta dei Turchini. W 1739 objął po Francesco Feo stanowisko primo maestro w Conservatorio Santo Onofrio. W 1741 roku przejął jako primo maestro obowiązki swojego nauczyciela Fago. Po śmierci Sarro w 1744D. Sarro zmarł 25 stycznia 1744. roku Leo został wreszcie maestro di cappella w kaplicy królewskiej. Najbardziej znanymi jego uczniami byli Niccolò Jommelli i Niccolò Piccinni.
Opery seria Il Pisistrato (Neapol, 1714) Sofonisba (Neapol, 1718) Caio Gracco (Neapol, 1720) Arianna e Teseo (Neapol, 1721) Baiazete, imperator dei Turchi (Neapol, 1722) Timocrate (Wenecja, 1723) Il Turno Aricino (Neapol, 1724; wspólnie z Leonardo Vincim) Zanobia in Palmira (Neapol, 1725) Il trionfo di Camilla, regina dei Volsci (Rzym, 1726) Il Cid (Rzym, 1727) Argene (Wenecja, 1728) Catone in Utica (Wenecja, 1729) Semiramide (Neapol, 1730) Evergete (Rzym, 1731) Demetrio (Neapol, 1732) Nitocri, regina d’Egitto (Neapol, 1733) Il castello d’Atlante (Neapol, 1734) Demofoonte (Neapol, 1735; Akt I D. Sarro, Akt II F.