W 1949 r. został dyrektorem Zakładów Chemicznych „Busko” w Budowie – kierował pracami poszukiwawczymi minerałów siarkowych. Miał udział w powstaniu w 1950 fabryki kwasu siarkowego w Wizowie. Od 1954 do 1960 r. pełnił obowiązki dyrektora Instytutu Farmaceutycznego, później był wicedyrektorem ds. naukowych (do 1967). Analogiczną funkcję pełnił w Instytucie Chemii Organicznej PAN w latach 70. Kierował również Zakładem Syntezy i Pracownią Związków Heterocyklicznych Instytutu.
W 1961 r. uzyskał habilitację na Akademii Medycznej w Warszawie za badania poświęcone syntezie azakarbazoli o potencjalnym działaniu biologicznym. W 1966 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1972 r. Rada Państwa nadała mu tytuł profesora zwyczajnego. W 1980 r. otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.
Od 1962 r. zasiadał w Komisji Leków przy Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej. oraz Komisji „Farmakopea Polska IV, V”. Był członkiem Zespołu Koordynacyjnego Rządowego Programu Badawczo-Rozwojowego „Zwalczania Chorob Nowotworowych”. W 1967 znalazł się w Komitecie Redakcyjnym pisma „Materia Medica Polona – The Polish Journal of Medicine and Pharmacy”. Miał na swym koncie 120 publikacji i 70 patentów. Był promotorem 20 prac doktorskich.