Wincenty Granowski (również jako Wincenty z Granowa, Wincenty Pilecki) herbu Leliwa (ur. ok. 1370, zm. pomiędzy 10 lipca a 9 grudnia 1410) – podstoli kaliski od 1386, kasztelan nakielski od 1387, starosta generalny Wielkopolski od 1409, starosta Śremu przed 1400 do 1406Antoni Gąsiorowski] , Starostowie wielkopolskich miast królewskich w dobie jagiellońskiej, Warszawa-Poznań 1981, s. 74., dyplomata, znawca spraw krzyżackich, dowódca chorągwi w bitwie pod Grunwaldem, zarządca Torunia.
Rodzina Pochodził z wpływowej rodziny. Brał udział w wielu poselstwach. Był właścicielem miasta Śrem z okolicami i wielu innych posiadłości. W 1409 był właścicielem Łańcuta i Ilkowic (powiat tarnowski).
Jego pozycję na dworze królewskim umocniło zawarte przed 2 października 1397 małżeństwo z dwukrotną wdową Elżbietą Pilecką, siostrzenicą Spytka z Melsztyna i dziedziczką Ottona z Pilczy. Elżbieta wniosła w posagu Pilicę, a Wincenty zaczął się pisać Pileckim.
Z tego związku pochodziło pięcioro dzieci:
Jadwiga, która po 10 maja 1404 poślubiła Jana z Leksandrowic, Otton, Elżbieta, która w marcu 1418 poślubiła księcia opolskiego Bolka V, Jan, protoplasta rodu Pileckich herbu Leliwa, przodek królowej Barbary Radziwiłłówny, Ofka, która ok.