System partii Bloku zachwiał się w związku z ogólnym kryzysem politycznym w NRD na przełomie 1989 i 1990, spowodowanym dążeniami wolnościowymi społeczeństwa enerdowskiego. 10 listopada 1989 przewodniczącym został Lothar de Maizière. Na Zjeździe nadzwyczajnym 15 i 16 grudnia 1989 CDU opowiedziała się za gospodarką rynkową i zjednoczeniem Niemiec. W wyborach do Izby Ludowej z marca 1990 wystartowała w ramach Sojuszu dla Niemiec (niem. Allianz für Deutschland, AD) razem z Przełomem Demokratycznym (niem. Demokratischer Aufbruch, DA) i Niemiecką Unią Społeczną (niem. Deutsche Soziale Union, DSU), uzyskując 48% głosów i 163 miejsca (na 400) w IzbieNajlepszy wynik koalicja zanotowała w okręgach Erfurt (56,3%) i Suhl (50,6%), najsłabszy w Berlinie Wschodnim (18,3%).. De Maizière został wybrany premierem, tworząc koalicję rządową z SPD i Związkiem Wolnych Demokratów (Bund Freier Demokraten, BFD). Przedstawicielka CDU Sabine Bergmann-Pohl objęła funkcję przewodniczącej Izby Ludowej (formalnie: głowy państwa)Zgodnie z dotychczasową konstytucją NRD kolegialną głową państwa była, tak jak w PRL, Rada Państwa (Staatsrat der DDR), jednak w 1990 zasada ta została zmieniona.. W nowym gabinecie CDU reprezentowali Peter-Michael Diestel (minister spraw wewnętrznych), Christa Schmidt (minister ds.