Ponadto drużyna wygrała trzykrotnie Puchar Ligi, raz triumfowała w Pucharze UEFA i Superpucharze Europy, pięciokrotnie wygrała Tarczę Wspólnoty oraz trzy razy zwyciężyła w Pucharze Europy, potwierdzając swoją dominację w kraju i w Europie. W uznaniu za swoje osiągnięcia, Paisley sześciokrotnie wybrano Trenerem Roku w Anglii. Jedynym trofeum, którego nie zdobył, był Puchar Anglii; w 1977 Liverpool zajął drugie miejsce, zaś w dwóch kolejnych latach przegrywał w półfinale rozgrywek.
Rezygnacja i śmierć Paisley, po 44 latach pracy w klubie, w 1983 przeszedł na emeryturę. Jego następcą został Joe Fagan, jeden z członków Boot RoomuNapiórkowski, Marcin; Słynne kluby piłkarskie – Liverpool; Biblioteka Gazety Wyborczej; nr 2, str. 25-26-27-28, wyd. Oficyna Wydawnicza Atena Krzysztof Sawala; . Paisley pozostał w klubie jako dyrektor, jednak w 1992 zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera. Zmarł w lutym 1996, a dla uczczenia pamięci, wejściową bramę na stadion nazwano jego imieniem.
W 1983 odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego IV klasy (OBE).