O ile adsorpcja rzeczywista jest zawsze nieujemna, to nadmiar powierzchniowy może być dodatni (adsorpcja dodatnia – zwiększenie gęstości adsorbatu przy powierzchni adsorbentu), jak i ujemny (zmniejszenie gęstości adsorbatu w porównaniu z fazą objętościową, wypieranie adsorbatu).
Analizując adsorpcję najczęściej mówi się o wielkości adsorpcji, czyli ilości zaadsorbowanego adsorbatu. W rzeczywistości mierzalną wielkością jest właśnie nadmiar powierzchniowy.
Analizę adsorpcji nadmiarowej prowadzi się często w oparciu o izotermy adsorpcji. Najpopularniejszym równaniem izotermy adsorpcji nadmiarowej jest izoterma Everetta. Dzięki prostej postaci liniowej można łatwo wyznaczyć parametry tego równania. Jeżeli dane eksperymentalne są liniowe we współrzędnych równania Everetta, to wówczas przyjmuje się, że układ doświadzczalny spełnia założenia teoretyczne izotermy. Równanie to zawiera niejawne założenie o monowarstwowości adsorpcji oraz homogeniczności powierzchni adsorbentu.
Kategoria:Zjawiska powierzchniowe