Aleksander Wereszko ps. „Roch” (ur. 11 stycznia 1917 w Zakanalu, zm. 20 lipca 1999) – major, członek Związku Walki Zbrojnej Armii Krajowej, komendant Rejonu II i VII obwodu Biała Podlaska okręgu Lublin, następnie w Ruchu Oporu Armii Krajowej i WiN (komendant podobwodów Małgorzata i Sława). Więziony przez NKWD, Gestapo i UB.
Życiorys Syn Józefa i Anny z domu Czurak. W 1936 ukończył naukę w Seminarium Nauczycielskim w Leśnej Podlaskiej i zgłosił się do służby w Wojsku Polskim. W 22 pułku piechoty odbył dywizyjny kurs podchorążych rezerwy piechoty, po którym został skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie.
Po wybuchu II wojny światowej został przydzielony do 114 pułku piechoty, brał udział w walkach na granicy z Prusami Wschodnimi oraz w lasach nadbużańskich. Został ranny, udało mu się powrócić do domu. Został aresztowany i poddany przesłuchaniom przez Gestapo. Z powodu odnowienia się rany trafił do szpitala w Międzyrzecu Podlaskim, skąd zbiegł. Włączył się w działalność konspiracyjną, w marcu 1940 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej i został zastępcą dowódcy placówki Zakanale. Ponownie został aresztowany przez Niemców, ale wydostał się z więzienia dzięki przekupieniu strażników. Rozpoczął organizację Rejonu I, II i III ZWZ. Dowodził akcjami zbrojnymi wymierzonymi w niemiecką administrację oraz siły wojskowe.