Leon Bolesław Pluciński (ur. 9 lutego 1875 w Karczewie k. Kościana, zm. 2 czerwca 1935 w Swadzimiu) – polski ziemianin, polityk narodowy, poseł na Sejm (1922–1930), wicemarszałek Sejmu (1925–1927) z ramienia Związku Ludowo-Narodowego, drugi Komisarz Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Wolnym Mieście Gdańsku w okresie od lipca 1921 do października 1923 (według innych źródeł do lutego 1924).
Życiorys Urodził się w posiadającej majątek na terenie Wielkopolski rodzinie ziemiańskiej Kazimierza Plucińskiego h. Odrowąż (1845–1901) i Bronisławy Trąmpczyńskiej h. Topór (zm. 1921). Po ukończeniu Gimnazjum im. Św. Marii Magdaleny w Poznaniu studiował rolnictwo na uniwersytetach w Halle i Berlinie, a po ich ukończeniu zajmował się modernizacją polskiego rolnictwa, w latach 1907–1908 był prezesem Kółka Rolniczego w Lusowie. Był także działaczem społecznym i politycznym, od 1910 był członkiem Ligi Narodowej. Wchodził również w skład Związku Spółek Zarobkowych i Gospodarczych oraz tajnej organizacji Obrona Narodowa.
W czasie powstania wielkopolskiego zasiadał w Naczelnej Radzie Ludowej, a potem był zastępcą Wojciecha Korfantego do spraw politycznych i wojskowych. W 1919 otrzymał nominację na wiceministra w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej. Funkcję sprawował do 1920.