Ostatnie miesiące przed wybuchem II wojny światowej przepracował w fabryce kapeluszy.
We wrześniu 1939 wyjechał na wschód; w Kowlu współorganizował Komitet byłych Więźniów Politycznych, następnie zatrzymał się we Lwowie, gdzie pracował w centrali telegraficznej. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej zgłosił się ochotniczo do Armii Czerwonej, ale ranny w walkach koło Żytomierza, został zwolniony z wojska i w Samarkandzie, w Uzbeckiej Republice Radzieckiej, pracował jako robotnik. W 1943 przystąpił do Związku Patriotów Polskich. W sierpniu 1944 zgłosił się do Wojska Polskiego; skierowany do resortu bezpieczeństwa, kierował grupami operacyjnymi w Bydgoszczy, Gdańsku, Krakowie, a zwolniony został z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego latem 1947.
Od 1947 pracował w różnych instytucjach w Krakowie, m.in. jako dyrektor Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Artykułami Papierniczymi i Sportowymi. W 1973 otrzymał rentę dla zasłużonych. Był wieloletnim członkiem partii (od 1944 Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej), działaczem zakładowych organizacji partyjnych, lektorem szkoleń partyjnych. Od 1974 współpracował z zespołem gromadzącym dokumentację dla planowanego Muzeum Ruchu Rewolucyjnego w Krakowie.