Przyznał, że mógł się w czymś pomylić, ale posądzenie go o herezję jest krokiem uczynionym zdecydowanie za daleko:
W podsumowaniu swej obrony powtórzył myśl wyrażoną na początku:
Jak zauważył Walter Senner OP, dojście do bardziej wyważonego sądu wymagałoby rzetelnych analiz – także co do teologicznego tła jego oskarżycieli, sędziów i cenzorów, a także samego ówczesnego papieża Jana XXII. Trzeba by zbadać czy tezy krytyczne wobec myśli Mistrza Eckharta prawdziwie ukazywały jego nauczanie, czy może były to jedynie fragmenty wyjęte z kontekstu, co w konsekwencji pozbawiło je pierwotnego znaczenia. Należałoby stwierdzić czy oskarżyciele (prokuratorzy), sędziowie i cenzorzy w Kolonii i Awinionie dobrze rozumieli Mistrza. A także w jakim stopniu jego doktryna zgadzała się z dogmatami wiary katolickiej. Pierwsze wątpliwości mogły się ujawnić na kapitule generalnej dominikanów w Wenecji w 1325 r., która wydała ostrzeżenie, bez nazwania imiennie Eckharta, o braciach w Teutonii, „którzy mówią rzeczy w swoich kazaniach, które mogą łatwo doprowadzić do błędu prostych i niewykształconych ludzi”.