W kolejnym roku wziął udział w turnieju Copa Rio Branco 1947, wygranym przez Brazylię. Następnie wraz z Internacionalem zdobył kolejne dwa tytuły mistrza stanu Rio Grande do Sul – w 1947 i 1948 roku.
Wciąż jako gracz klubu Internacional brał udział w turnieju Copa América 1949, gdzie Brazylia zdobyła tytuł mistrza Ameryki Południowej. Tesourinha zagrał w sześciu meczach – z Ekwadorem (zdobył 2 bramki), Kolumbią (zdobył bramkę), Peru, Urugwajem (zdobył bramkę), Paragwajem (zdobył bramkę) i w decydującym o mistrzowskim tytule barażu z Paragwajem (zdobył 2 bramki). Jako zdobywca 7 bramek został wicekrólem strzelców turnieju.
Wkrótce po zwycięskim turnieju kontynentalnym Tesourinha zakończył grę w klubie Internacional, dla którego zdobył łącznie 176 bramek. Wraz z Carlitosem i Adãozinho tworzył najlepszą w latach 40. trójkę napastników w Brazylii.
W 1950 roku Tesourinha został graczem klubu CR Vasco da Gama i z miejsca zdobył tytuł mistrza stanu Rio de Janeiro. W swoim pierwszym sezonie zdobył 10 bramek w 23 meczach i był pewniakiem do powołania na Mistrzostwa Świata 1950 w Brazylii, jednakże przez poważną kontuzję łąkotki, ostatecznie nie otrzymał powołania.