thumb|240px|Tablica pamięci ofiar katastrofy lotniczej na szczycie Policy Antoni Naumczyk (ur. 1925 w Nashua, zm. 2 kwietnia 1969 w Zawoi) – polski duchowny starokatolicki, infułat i wikariusz generalny Kościoła Polskokatolickiego w PRL, doktor teologii, wykładowca Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie
Życiorys Urodził się w Stanach Zjednoczonych Ameryki. W 1929 roku, jako dziecko, wraz z rodzicami przyjechał do Polski i zamieszkał w Postawach. W 1945 roku zdał maturę w Wilnie i wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy. W latach 1945–1950 studiował w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy oraz na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
W latach 1950–1957 był księdzem rzymskokatolickim. Pracował w tym czasie jako wykładowca w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy. W 1953 roku obronił doktorat z teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W 1957 roku został zmuszony do odejścia z zakonu lazarystów, a następnie duchowieństwa Kościoła rzymskokatolickiego. Powodem wykluczenia było ujawnienie jego intymnych kontaktów z kobietami, ale przede wszystkim udowodnienie mu kradzieży cennych dokumentów z biblioteki klasztoru Zgromadzenia Księży Misjonarzy na Stradomiu.