thumb|250px|Imperium Harszy. Harsza; Harszawardhana (ur. ok. 590, zm. ok. 647) – władca indyjski, który utworzył na północy tego kraju rozległe państwo.
Harsza był najmłodszym synem króla Tahnesaru - Prabhakarawardhany. Na tronie królewskim zasiadł w 606 roku, po śmierci starszego brata Radżajawardhany, który zginął w czasie wojny z władcą Bengalu - Szaszanką. W tym samym czasie w walce z władcą Malwy poległ Grahawarman, mąż Radżjasri - siostry Harszy. Radżjasri po śmierci męża musiała ratować się ucieczką. Jednym z pierwszych działań Harszy po objęciu władzy było zatem zapewnienie schronienia siostrze. Jednocześnie sprzymierzył się z królem Kamarupy - Kumarabhaskarawarmanem i wystąpił przeciw Szaszance. Harszy nie udało się pokonać Szaszanki, lecz w czasie prowadzonej w latach 606-612 wojny poddał swojej zwierzchności obszar "pięciu Indii", jak to określił chiński pielgrzym Xuanzang. Obszar ten obejmował prawdopodobnie Walabhi, Magadhę, Kaszmir, Gudżarat oraz Sind. W 620 roku Harsza zaatakował Dekan, został jednak powstrzymany przez władcę Ćalukjów - Pulakeszinę II. Harsza prowadził większe lub mniejsze działania wojenne przez niemal cały okres swojego panowania.